باشد ، فوز خواهد بود . آن گاه اين پرسش مطرح مىشود كه مراد از فوز در اين آيه چيست ؟ در پاسخ اين پرسش به قرآن مراجعه مىكنيم كه « فوز » را چگونه معنا مىكند . قرآن كريم در آيهء ديگرى آن گاه كه نعمت‌هاى بهشتى را مىشمارد مىفرمايد : « وَرِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظيمُ » ؛ « 1 » خشنودى و رضاى خداوند ( از همه چيز برتر است ) و پيروزى و رستگارى بزرگ همين است . چه مقامى بالاتر از اين ؟ ! نعمت‌هاى بهشتى در برابر « رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ » چيزى نيست . روايتى را از مرحوم پدرم نقل مىكنم ، ايشان مىفرمودند : در روايتى آمده است : اصحاب سيّدالشهداء سلام اللَّه عليه در بهشت دور آن حضرت را گرفته و در محضرشان مىنشينند و ملازم آن حضرت هستند و هم‌چنان به آن حضرت نگاه مىكنند . و هر چه حوريان بهشتى با آن آرايش‌ها و . . . كه دارند مىآيند و التماس مىكنند كه به سراغ ما بياييد ، آن‌ها از حضرت سيدالشهدا عليه السلام جدا نمىشوند . « 2 »

--> ( 1 ) . سوره توبه ( 9 ) : آيه 72 ( 2 ) . كامل الزيارات : 168 و 169 ، حديث 219 ، بحار الأنوار : 45 / 207 و 208 ، حديث 13 . در قسمتى از حديث امام عليه السلام چنين مىفرمايد : « . . . والخلق يعرضون وهم حدّاث الحسين عليه السّلام تحت العرش وفي ظلّ العرش لا يخافون سوء الحساب يقال لهم : ادخلوا الجنّة ، فيأبون ويختارون مجلسه وحديثه ، وإنّ الحور لترسل إليهم أنّا قد اشتقناكم مع الولدان المخلّدين ، فما يرفعون رؤوسهم إليهم لما يرون في مجلسهم من السرور والكرامة . . . »